to the Ist

İçi dışı bir olmak için istanbul'da olmalıyım. İstanbul'a yerleşeceğim. Saç modelimin kısmen mohawk olması yeterli değil. Piercinglerim yeterli değil. Yadırganmayı kanıksadım artık tamam, sorun bu değil. Sorun, etrafımdaki zihinlerin darlığı. Bundan korkunç bir  rahatsızlık duyuyorum.

Gözlerime, iç rahatlığıyla göz kalemi çekmeliyim. İstediğim gibi giyinebilmeli ve soyunabilmeliyim. Kimi seveceğim ya da kiminle yatacağımdan onlara ne olan küçük insanların bu bilgiye erişmelerini doğal olarak engelleyeceğim. Kimseyi tanımamalıyım. X'in oğlu olarak değil, bağımsız ve kendi başına ben olarak bilinmeliyim. Tanınmamak özgürlük!

Bu taşranın aw! Yalnızca doğayla yakın olmak, daha az reklam görmek, meyveyi dalından yemek, yeşillik görmek, katlanmak için yeter sebep olamıyor.

Tanınmamak. Muazzam güzel bir şey bu. Olduğun gibi olabilmek. Ah, mükemmel.